من نه جز نوابخ (جمع نخبه) وبلاگنویسی هستم که حرفم نفوذ بالا و تاثیر گذاری شگرفی داشته باشد و نه جز مسئولین فیلترینگ که بخواهم قضیه را طوری ماستمالی بکنم تا مثلا طرف مقابل توجیه شود!
من یک وبلاگنویس معمولی هستم که بارها آرزو داشتم ای کاش این 4 خوانندهی روزانه هم نبود تا راحت میتوانستم حرفهایم را بنویسم.
با همهی این حرفها از امیدآقای حسینی -که البته خیلی هم در چت به او ارادت دارم!- میخواهم که اشتباه داوری را بهانهی زدن گل به خودی نکند.
جناب امیدخان! در این بازی، داور که سهل است حتی اگر مربی و دروازهبان و تک تک بازیکنان هم اشتباه کنند تو باید وظیفهات را انجام بدهی.
ارزان به دست نیاوردهایم که بخواهیم آن را ارزان از دست بدهیم. همین خود تو سال گذشته حداقل دو هفته بیخوابی کشیدی و شبانهروز روی برگهها مینوشتی «محمود احمدینژاد 44». چطور دلت میآید به این سادگی کنار بکشی؟
جدای از شوخی وبلاگستان بدون آهستان صفا ندارد. خودت را هم لوس نکن که بیشک وظیفهای مهمتر از وبلاگنویسی برای تو نیست.
البته خب میتوان قضیه را طور دیگری نیز بیان کرد. عکسهای اردوی جنوبت را که یادت هست؟ دوست داری تو را همچون عروس لرستان شهرهی عام و خاص کنم؟
پینوشت:
تعجبم از سکوت وبلاگنویسان ارزشی است! انگار نه انگار. صد رحمت به ...
