از بلاگ تا کربلا
 
قصه ی بدبختی مهشيد کرد شبستری!!!!
ساعت ٤:۳۱ ‎ب.ظ روز ۱٤ بهمن ۱۳۸۳  کلمات کلیدی:

 

۱ - با سلام و عرض ادب خدمت همه خوانندگان وبلاگ کشکول

۲- ايام خجسته دهه فجر را خدمتتون تبريک می گم

۳-از کسانی که ما را شرمنده می کنند و به وبلاگ کشکول جوانی طنز تشريف می آوردند و با نظرات زيباشون ما را شرمنده می کنند تشکر می کنیم .

۴- اينم بين خودمون باشه آمار وبلاگ رفت توی سه هزار نفر

 

چند وقت پيش بيکار شدم(يعنی بهتر بگم جو گير شدم)گفتم يه زنگی به برو بچ بزنيم.حالا اندر برکات فشارهايی که آوردم تا يادم بياد شماره ها کجاست تو سطل آشغال پيداشون کردمخوب گفتم شروع کنم به کدوم زنگ بزنم؟ ديدم همشون عين همن همه رمانتيک!!! گفتم الان زنگ ميزنم ميگم الهی من فدات شم چقدر دلم واست تنگ شده بود ....نفس ....باقلوا....قطاب .......

ديگه به اين نتيجه رسيدم که از لسان الغيب شروع کنم(ميشناسينش که نميدونم چرا بهش ميگن حافظ ...يکی بهش بگه تو اگه حفظ کننده ای دوستاتو حفظ کن)خلاصه گفتم گوشی رو برداشت ميگم.سلام سلامی چو بوی خوش آشنايی .بابا بی وفا کجايی؟يه زنگ خورد ..دو تا شد .سه. چهار .گفتم ديگه الان مامانش بر ميدارهبه به چشممون به جمال پيغام گير روشن شدوفرمودند:

رفته ام بيرون من از کاشانه ی خود غم مخور

                                                           تا مگر بينم رخ جانانه يخود غم مخور

بشنوی پاسخ ز حافظ گر که بگذاری پيغام

                                                 آن زمان کو باز گردد خانه ی خود غم مخور

آخ رفتيم تو ديوار....گفتم الان زنگ ميزنم سعدی .اون خيلی با احساسه ديگم به لسان الغيب نميزنگماز بد روزگار اونم نبود .اونم گفته بود:

از آوای دل انگيز تو مستم                          نباشم خانه و شرمنده هستم

به پيغام تو خواهم گفت پاسخ                      فلک گر فرصتی دادی به دستم

ای روزگارررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررر

گفتم جلال ديگه جلاله ديگه (حالا چرا بهش ميگيم مولانا بماند)

ای بابا اونم........

بهر سماع از خانه ام رفتم برون رقصان شوم   

                                            شوری برانگيزم به پا خندان شوم شادان شوم

برگو به من پيغام خود هم نمره هم نام خود

                                                  فردا تو را پاسخ دهم جان تو را قربان شوم

ببين پرو پرو به همه ميگه شماره بدينای داد بيداد

خلاصه که باز تسليم نشدم

خونه ی فردوسی:

نميباشم امروز اندر سرای                           که رسم ادب را بيارم به جای

به پيغامت ای دوست گويم جواب                  چو فردا بر آيد بلند آفتاب

کلبه ی بابا طاهر: 

تليفون کرده ای جانم فدايت                        الهی مو به قربان صدايت

چو از صحرا بيايم نازنينم                             فرستم پاسخی از دل برايت

ديگه بيخيال شدم گفتم يه زنگ به اسحاق بزنم گفتم الان اونم ميگه برو بابا وقت ندارم اسحاقو ميشناسی که با هم نشسته بوديم زير درخت سيب ولی سيب خورد تو سر اونو تفريح اون روزمونم پريد!حيف من که داشتم واسش زير درخت حرف عاشقانه ميزدم 

راستی بعدنا فهميدم بچه ها رفته بودن انجمن ادبيات مام بزرگواری کرديم بخشيديمشون