از بلاگ تا کربلا
 
 
ساعت ٥:٥٢ ‎ق.ظ روز ۱۱ آبان ۱۳۸۳  کلمات کلیدی:

  باز جمعه اي ديگر ولي جمعه اي غمبار.باز چشماني منتظر ولي اشكبار.
 

 مولاي من,اقاي من,مهدي جان.نميدانم در كدامين كوي و برزن غريبانه نشسته اي و مي گريي.بقيعي,كربلايي,نجفي ويا.....
 

محراب مسجد کوفه (محل شهادت اميرالمومنين)

 ولي مي دانم دلي پر درد داري,درد رفتن علي,درد رفتن علي و جگر پاره پاره پس از او,رفتن  علي وگوشهاي بي گوشواره,رفتن علي و مشك گريان,رفتن علي و صورت سرخ از سيلي,رفتن علي و خاموش شدن دختري در خرابه هاي شام,رفتن علي و كمر خميده,درد رفتن علي و يتيم شدن شيعه پس از او.واي كه بس عظيم است اين درد.
 

 امام غريبم نمي دانم ايا شانه اي هست تا سر بر روي ان بگذاري وسير بگريي,نمي دانم ايا مرحمي هست كه ارام بخش دل پر دردت باشد.نمي دانم...
ولي مي خواهم جسارت كنم و بگويم:
 

 اي مهربانترين مهربانان ما را نيز شريك غمت بدان.و به ما لياقت بده تا در انتقام از خون جدت همراهت باشيم.وهميشه منتظر واقعيت.


                                                                                           التماس دعا....

با تشکر از حميده خانم و وبلاگ انتظار سپيد